ผีสาว…สุดสยิว


เรื่องเล่าเขย่าขวัญ / วันอาทิตย์, พฤษภาคม 13th, 2018

ผีสาวหลิวอี้เฟย

 

กริช… เป็นชายหนุ่มวัย 25 ปี เขาอาศัยอยู่กับพ่อแม่ กริชเป็นลูกชายคนเดียว รูปร่างสันทัด ร่างกายแข็งแรงล่ำสัน สมกับหน้าตาหล่อเหลาเอาการ กริชทำงานอยู่ที่โรงงานผลิตกรงนก เป็นถึงหัวหน้าแผนก กริชจบการศึกษาระดับปวสจากโรงเรียนแห่งหนึ่งในกรุงเทพ เมื่อเดือนธันวาคมของปี ทางโรงงานได้ประกาศรับคนงานเพิ่มหนึ่งในจำนวนนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งชื่อว่า แก้ว เป็นเด็กสาวหน้าตาดี แก้วเพิ่งมีอายุเพียง 18 ปีเท่านั้น รูปร่างแก้วก็ดูดีอวบอัดบั้นท้ายงามงอน อกโตขนาดพอดีมือทีเดียว ผิวพรรณจัดว่าไม่ขาวมากแต่เรียบเนียน เพียงแรกเห็นกริช แก้วก็ชอบขึ้นมาทันที

ในโรงงานกรงนกก็มีห้องพักให้พนักงานด้วย แก้วเองก็เป็นคนต่างจังหวัด มาไกลจากเชียงราย และมาทำงานที่นี่เพียงคนเดียวเท่านั้น หลังจากวันนั้นกริชก็ก็มักจะไปคุยกับแก้วที่ห้องเสมอหลังจากเลิกงานแล้ว จนกระทั่งวันหนึ่งกริชก็เดินมายังห้องพักของแก้ว แก้วกำลังอาบน้ำอยู่พอดี กริชเข้ามาก็จัดการล็อคกลอนประตู แก้วก็ตักขันอาบน้ำเสียงดังซู่ซ่าๆ พอประตูห้องน้ำเปิดออก แก้วก็ต้องตกใจ เพราะกริชตรงเข้าไปกอดแก้วอย่างรวดเร็วและกระตุกผ้าถุงกระโจมอกของแก้วหลุดลงไปกองที่ปลายเท้า

แก้วได้แต่เอามือปิดของลับด้วยความอาย แต่ก็ไม่กล้าร้องให้ใครช่วยแม้แต่นิดเดียว แก้วยืนก้มหน้ามือก็ปิดอยู่แบบนั้น จนกริชกอดจูบลูบไล้ไปทั่วตัว กริชอุ้มแก้วมานั่งที่เตียงแล้วเหตุการณ์ธรรมชาติก็เกิดขึ้นมาในห้องนั้นเอง ผ่านไปหลายเดือน…. กริชกับแก้วก็มาอยู่ด้วยกันที่บ้าน หลังจากนั้นแก้วก็ตั้งท้องจนใหญ่ประมาณ 5 เดือน แก้วก็ได้พูดกับกริชว่า “แก้วอยากจะกลับบ้านที่เชียงรายสักครั้งหนึ่ง จะบอกพ่อกับแม่เรื่องของเรา พี่กริชว่ายังไงบ้างคะ?” กริชมองด้วยความเอ็นดูแล้วตอบว่า “พี่ตามใจแก้วอยู่แล้วจ๊ะ พี่จะไปเป็นเพื่อนแก้วละกันนะ จะได้ไปกราบท่านด้วย”

พอตรุษจีนปีนี้โรงงานได้หยุดหลายวันติดกัน แก้วกับกริชก็ได้โอกาสเหมาะที่จะไปเชียงรายพอดี ทั้งสองเดินทางมาถึงบ้านพ่อกับแม่แก้วที่เชียงราย พ่อกับแม่ของแก้วพอทราบเรื่องก็ไม่ติดใจอะไร ถ้าลูกสาวรักใครพ่อแม่ก็รักด้วย แต่กริชอยู่เชียงรายได้ไม่กี่วันก็ต้องกลับมาสะสางงานที่โรงงานต่อ ส่วนแก้วขออยู่กับพ่อแม่อีกสักระยะหนึ่ง จนผ่านไปประมาณหนึ่งสัปดาห์ วันหนึ่งกริชนั่งดูทีวีอยู่ แก้วก็เดินเข้าบ้านมากริชเห็นก็จึงเอ่ยถามว่ากลับมาเมื่อไร ทำไมไม่บอกให้พี่ไปรับ แก้วตอบแค่สั้นๆว่า “ไม่เป็นไรจ๊ะพี่” แต่กริชก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรจึงลุกไปโอบแก้วประคองขึ้นไปบนบ้าน แต่จู่ๆ แก้วก็เอาหน้ามาซบกับอกของกริช แล้วร้องไห้ออกมาอย่างสะอื้น

“แก้วร้องไห้ทำไมเหรอ?” กริชถามด้วยความเป็นห่วง

“แก้วบุญน้อย คงอยู่รับใช้พี่ไม่ได้อีกแล้ว” แก้วตอบด้วยน้ำเสียงสะอื้น

กริชก็ไม่เอะใจอะไร ได้แต่บอกแก้วว่าไม่ต้องเครียด ให้นอนพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ตื่นมาค่อยคุยกันต่อ พอรุ่งเช้ากริชตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นแก้วแล้ว คิดว่าคงไปเข้าห้องน้ำหรือไม่ก็เข้าครัวทำกับข้าวตอนเช้า พอกริชอาบน้ำเสร็จก็รีบแต่งตัวเพราะจะไปทำงานสายแล้ว ก่อนออกจากบ้านจึงรีบตะโกนบอกแก้วว่า “พี่ไปทำงานก่อนนะแก้ว กับข้าวไม่ต้องทำเผื่อพี่ มันจะสายแล้ว” หลังจากกริชไปทำงานแล้ว ตอนเวลาพักเที่ยง ก็มีเบอร์โทรของแก้วโทรเข้ามา แต่เสียงในสายกลับเป็นเสียงของแม่ของแก้ว พูดอย่างสะอื้น “กริชเอ้ย ทำใจดีๆนะลูก แก้วมันโดนรถชน แก้วตายแล้วลูกเอ้ยย” กริชได้แต่อึ้งไปพักใหญ่ แล้วตอบกลับไปว่า “แม่อย่ามาอำผมเล่นนะ เมื่อคืนแก้วยังนอนกับผมอยู่เลย” แม่สะดุ้งไปอึกหนึ่ง จึงตอบกริชกลับไปว่า “สงสัยแก้วมันไปบอกลาหนูน่ะลูกเอ้ย แก้วมันตายได้ 2 วันแล้ว” กริชรู้ว่าไม่ได้ล้อเล่น ก็ปล่อยโฮออกมาทันที

ใส่ความเห็น